رونمایی از فرست لوک «باتوارا ۱۹۴۷»؛ تغییر عنوان پروژه جدید سانی دئول و راجکومار سانتوشی

سانى دئول رسماً عنوان درام تاریخیِ بسیار مورد انتظار خود، «باتوارا ۱۹۴۷» (Batwara 1947) را رونمایی کرد؛ پروژه‌ای که پیش‌تر با نام «لاهور ۱۹۴۷» شناخته می‌شد. این اعلام در ۹ ژوئن ۲۰۲۶ و به‌همراه یک ویدئوی چشمگیر از نخستین نگاه به فیلم انجام شد؛ ویدئویی که نگاهی کوتاه به فضای پرتنش و مربوط به دوران تقسیم هند و پاکستان در فیلم ارائه می‌دهد.

این فیلم که برای اکران سینمایی در ۱۴ اوت ۲۰۲۶ برنامه‌ریزی شده، توسط «عامر خان» تحت عنوان کمپانی «عامر خان پروداکشنز» تهیه شده و کارگردانی آن را فیلم‌ساز تحسین‌شده، «راجکومار سانتوشی» بر عهده دارد. این پروژه یکی از بلندپروازانه‌ترین همکاری‌های تاریخ اخیر سینمای بالیوود محسوب می‌شود که سه نام بزرگ این صنعت را گرد هم آورده است.

ویدئوی معرفی فیلم، مخاطبان را با دنیایی مواجه می‌کند که با خشونت، آوارگی و تلاش برای بقا شکل گرفته است. تصاویر نشان می‌دهند که داستان فیلم در بطنِ بهای انسانیِ دوران «تقسیم هند» در سال ۱۹۴۷ ریشه دارد. در یکی از پوسترها، سانی دئول در حالی که مشعلی شعله‌ور در دست دارد، به‌طور محافظ‌کارانه‌ای در کنار پریتی زینتا و کاران دئول ایستاده است؛ تصویری که به خانواده‌ای گرفتار در میان هرج‌ومرج و بلاتکلیفی اشاره دارد.

تصویر دیگری نیز سانی دئول را در حال دویدن در پس‌زمینه‌ای از ویرانی و آتش نشان می‌دهد.

این فیلم به دلیل همکاری دوباره سانی دئول و راجکومار سانتوشی، پس از خلق آثار تحسین‌شده‌ای همچون «گایال» (Ghayal)، «دامینی» (Damini) و (Ghatak)، توجه بسیاری را به خود جلب کرده است. همکاری‌های پیشین آن‌ها همچنان در زمره محبوب‌ترین و برجسته‌ترین آثار سینمای هند (هندی‌زبان) قرار دارد.

بازگشت پریتی زینتا برای ایفای نقش در مقابل سانی دئول، به این اشتیاق دامن زده است. این بازیگر پیش‌تر این پروژه را دشوارترین فیلم دوران حرفه‌ای خود توصیف کرده بود. از دیگر بازیگران این فیلم می‌توان به هنرمند پیشکسوت شبانا ازمی، علی فضل و آبهیمانیو سینگ در نقش‌های کلیدی اشاره کرد.

این فیلم در حالی اکران می‌شود که سانی دئول پس از موفقیت فیلم‌های «غدار ۲» و «بوردر ۲»، دوران درخشانی را در گیشه تجربه می‌کند. برای عامر خان نیز این پروژه یک سرمایه‌گذاری بزرگ تولیدی محسوب می‌شود که در مقیاسی وسیع ساخته شده است، و راجکومار سانتوشی نیز با این اثر به ژانری بازگشته که اغلب هویت و مسیر فیلم‌سازی او را تعریف کرده است.